Badanie monsterinowej gotowości do podjęcia obowiązku szkolnego ujawniło pewne braki w edukacji naszego Misiaczka-Pysiaczka, co przyjęliśmy na klatę z maskowanym spokojem starając się patrzeć na te wszystkie aspekty, które zaliczył.

Jednak przyznaliśmy z pewnym zażenowaniem, że nie dało się ukryć w przedszkolu monsterinowego  parcia do zwycięstwa w jakiejkolwiek dziedzinie (może być nawet wyścig do kibelka) oraz jego ekstremalnego wyrażania żalu po ewentualnej porażce (drugie miejsce się nie liczy, generalnie).

Najpierw pomyślałam, że no cóż, przynajmniej w odróżnieniu od Monstera, ten nasz samiec alfa nie przejawia zachowań agresywnych. A potem, przyznaję się ze wstydem, że pomyślałam mściwie, że dobrze, iż Monsterino wykazuje spójność i konsekwencję w zachowaniu, zatem nie tylko w domu rzuca się w konwulsjach na ziemię, gdy nie wygra partii warcabów czy innych osadników.

To jeden minus (duży!) minus na arkuszu oceny, drugi to odrzucanie sztućców jako podstawowych narzędzi spożywania posiłków. Czyżby nic się nie zmieniło od trzech lat? (bo problem pojawiał się w końcoworocznej ocenie w każdym roku monsterinowej edukacji przedszkolnej). Trzeci to problemy z odwzorowaniem kratkowanego wzoru. (już się za to wzięłam, ale idzie nam ciężko - już nawet nie mówię o jakości kolorowania jako takiego - przy Monsterze zrozumiałam, że dokładne kolorowanie nie jest standardem dziecka wczesnoszkolnego)

Innych braków nie ma. Szykuje się do szkoły i nawet nie zamierza się pojawić na wakacyjnym dyżurze przedszkolnym. Jest już jedną nogą pod innym adresem.

A panie ostatecznie przerobiły tekst pożegnania przedszkola na (i tu znowu nie mogę zacytować, bo się jeszcze nie naumiałam) zakończenie jednej przygody a rozpoczęcie nowej, szkolnej. Jakoś tak, ma to sens i melodię, choć rym nieczysty.

Monsterino szlifuje rolę na przedszkolne absolutorium.

Tekst średnio się rymuje, ale jest tam takie wyborne zdanie w stylu: w przedszkolu było wesoło, a teraz witaj szkoło!.

Rozumiem, że bardziej częstochowskiego rymu od szkoło/wesoło od wieków nie wymyślono, mnie jednak uderzył sam sens, którą to sformułowanie nam odkrywa i choć wiem, że się czepiam, nie omieszkałam przekazać paniom moich wątpliwości.

Bo dzieci teraz w domach tłuką, że w przedszkolu było super, a lada chwila czeka ich szkolna katorga. Galery. No nic wesołego w każdym razie.

Pewnie, że panie patrzyły na mnie długo i przeciągle, ale zapewniłam je, że nie żartuję. Zobaczymy, co z tym zrobią, ja w każdym razie to zdanie pomijam, gdy ćwiczę z Monsterinem jego kwestie.

Monsterówna zła, bo nadszedł czas oddania zielnika, a niektóre rośliny źle (wg Monsterówny) wyschły i teraz jest ich prawie dwudziestka (przy obowiązkowych 10), a nie 30. A ile jeszcze odrzuciła!

Gdyż, kiedy zapowiedziała wczesną wiosną, że zielnik jeszcze w maju trzeba oddać, myślałam, że pani się pomyliła. Bo żadnego kwiatka na horyzoncie nie było, więc jak tu przygotować zielnik. Na szczęście wiosna wybuchła, to zupełnie spontanicznie zaczęliśmy Monsterównie znosić zielska. Ja przywiozłam żółciutki łubin zerwany w drodze do pracy, Monstertata tulipana prosto z ogrodu, nawet Monsterino jakiś chwaścik. Monsterówna jednak grzecznie odmówiła nam obecności w zielniku.

Dlaczego?

Bo przy każdym okazie należy podać, kto i gdzie go zebrał, a przecież to ona powinna WŁASNORĘCZNIE (nie wiem, czy rzeczywiście takie zalecenie zostało wydane, ale i tak wiadomo, że nie ma takiej opcji, by wpisała kłamstwo).

Chwała jej, oczywiście, za to sumienie czyste, ale przez to przeżywa codziennie wiele rozterek i zdarza się, że ma niezbyt dobry humor, czego nie waha się okazać.

Na przykład na kartkówce z przyrody pomyliły jej się niektóre nazwy nizin z wyżynami w jednym zadaniu, a mimo tego otrzymała piątkę. Teraz zastanawia się, czy poprosić panią o ponowne sprawdzenie, bo przecież niemożliwym jest dostanie piątki, gdy nie zna się nazw wszystkich nizin polskich.

Nadciągnęła po radę, co czynić. Myślę nad odpowiedzią, która byłaby inna niż - ciesz, się dziecko, że albo pani nie zauważyła i ci się udało, albo pani najwidoczniej stwierdziła, że dokładna znajomość nizin nie jest aż tak potrzebna, by błąd mógł pogorszyć ci ocenę. W końcu wymyśliłam, że nauczy się tych nizin i będzie miała czyste sumienie, że je zna, więc piątka się należy.

Sęk w tym, że Monsterówna wolałaby niższą ocenę niż uczyć się tych nazw.

I co Państwo na ten węzeł gordyjski?

(sugestie alternatywy dla wesoło/szkoło też mile widziane)

W drodze na Karkonoską Królewnę widziałam Monstery głównie z tej perspektywy



Weszliśmy od samego dołu (a nie kolejką na Kopę) i nawet Monsterino spokojnie i bez jęków przeszedł, choć pod koniec stosował swoją zwyczajową afirmację: "dasz radę, Teodorku".

Majówkowo otworzyliśmy też sezon w leśnej głuszy. Zrobiło się wakacyjnie, choć przed nami tyle jeszcze pracy do końca roku.

Ten tydzień przebiega pod hasłem kartkówek i sprawdzianów ze wszystkiego oraz kończenia czytania lektur. Monsterówna jeszcze ma egzamin praktyczny na kartę rowerową, więc specjalnie jechała na plac poćwiczyć wjazd na równoważnię.

Troszeczkę nie skoordynowaliśmy wspólnego zdania na ten temat z Monstertatą, więc Monsterówna usłyszała dwa, diametralnie różne, komunikaty. Ale to wszystko dlatego, że zwierzyła się ze swoich planów najpierw mnie, a potem tacie.

- Bo na szóstkę trzeba wjechać na huśtawkę i dodatkowo przejechać przez taką tarkę, a ja nie wiem, czy dam radę...

Odpowiedź moja:

- Oczywiście, że dasz radę - jeździsz rowerem regularnie już sześć lat! A jak się boisz, to pojedź poćwiczyć, żebyś zobaczyła, że spokojnie przejedziesz.

Odpowiedź Monstertaty:

- Ale przecież na karcie rowerowej nie ma ocen?! Zrób to, co trzeba, żeby zdać!

To biedna musiała sama podjąć decyzję. Naturalnie, że przejechała i nie mam wyrzutów sumienia, że ją do czegokolwiek zmusiłam, ale tak się teraz zastanawiam, czy ona może oczekiwała ode mnie innej odpowiedzi?

Chomik odwiedził przedszkole, bo mają w grupie Monsterina projekt o zwierzętach domowych, więc jakże by mogło zabraknąć naszego, całkiem świeżego. Ponieważ rano akurat lało, więc wtarabaniłam klatkę do auta otulając szczelnie kocykiem, żeby Łobuziaka nie zawiało. Koledzy Monsterina się zdziwili, że posiadamy samochód, he he (na palcach jednej ręki można policzyć dni, w które Monsterino NIE przyjechał do przedszkola rowerem).

Chomik przeżył, Monsterówna, podchodząca z rezerwą do pomysłu, odetchnęła z ulgą.

W ostatni weekend trapiłam się, że Monstery bezrobotne będą się snuć po domu, bo ze względu na atak alergicznego kaszlu u Monstera (pylą brzozy), nigdzie nie mogli się ruszyć. Ale oni się sami doskonale zorganizowali!
Tu grają w najbardziej zaawansowaną technologicznie (zapadnia, więzienie oraz katapulta) grę Monsterówny

Może nie powinnam publikować, bo to planszówki bez patentu. Na razie.

Monsterowa gra z mostami:

I Monsterina (z czarną dziurą jako pułapką)

- Jeszcze tylko dwa zjazdy, egzamin i obrona do końca - tłumaczę Monsterównie, bo ona bardzo przeciwna mojemu znikaniu w weekend. I gdyby te studia miały trwać dłużej pewnie bym się nie zdecydowała, bo zbyt częste oglądanie obrażonej buzi Monsterówny jest nie na moje nerwy.

Choć czasem, niestety, nie możemy z Monstertatą powstrzymać śmiechu, gdy tak się ostentacyjnie obraża.

Popołudnie. Ruch przy drzwiach. Ja wychodzę z Monsterem, Monstertata wchodzi, słyszymy tupiącą po schodach Monsterównę. Witamy się, Monsterówna bąka pod nosem, widzimy, że coś nie tegos.

- Jak minął dzień? - pytam

- Musicie tak tu ZAWSZE stać i się patrzeć?! - wybucha Monsterówna, a my rzucamy sobie porozumiewawcze spojrzenie

- I ZAWSZE pytać się, jak mi minął dzień?! - śmiga plecakiem i szturmuje schody do siebie

Wieczorem jej przeszło, ale co się naburczała, to nasze (choć ukrywaliśmy nasze rozweselone oblicza po kątach).

Z innej beczki.

W szkole ma być konkurs mini playback show - repertuar polski. Monsterówna nie zamierza uczestniczyć, natomiast Monster zapalił się do idei. Wahał się między piosenką Gaz na ulicach  a W labiryncie ludzkich spraw, ostatecznie wybrał jednak Ostatnią nockę (w mojej celi) Maleńczuka.  Ja tam typka nie lubię, ale co robić - chce, niech śpiewa. Wydrukował sobie wszystkie zwrotki, na pamięć się nauczył i katuje nas teraz swoją aranżacją. (I trzeba przyznać, że trzyma tonację, skubany).

Okazało się nawet, że były klasowe przesłuchania chętnych do konkursu. Startowały trzy osoby: kolega zaśpiewał piosenkę z Mini Mini, koleżanka z Akademii Pana Kleksa, no a Monster - Maleńczuka.

Chciałabym widzieć minę pani, gdy Monster sugestywnie wczuwał się w więzienne życie.

Dowolny poradnik wychowania boldem krzyczy, że nie należy powtarzać poleceń wydawanych progeniturze. Gdyż każdy kolejny raz jest nieprzyswajalnym szumem informacyjnym. Racja!

Ale kto się stosuje do tego zalecenia, no kto ma taką silną wolę, wystąp!

- Drugi raz komunikuję ci to polecenie - cedzę przez zęby podstawiając Monsterowi pod nos dwa palce dla lepszej wizualizacji

- Wiem, liczyłem - odpowiada spokojnie Największy Bezczelniak Monsterowa - zawsze powtarzasz trzy razy, więc jeszcze czekam...

Ale nie czekał, bo widocznie POMYŁKOWO spojrzał na mnie i zobaczył w moich oczach to, co czułam wtedy w duszy. Musiało wyglądać strasznie, bo zmykał, aż się kurzyło.

Przyzwyczaiłam się do organizowania weekendów pod plany monsterów. Najpierw ich imprezy, ewentualnie święta państwowe i religijne, potem cała reszta.
I właśnie, po dwukrotnym sprawdzeniu kalendarza, bo nie dowierzałam w swoje szczęście, miał nadejść wspaniały, wiosenny, słoneczny oraz ciepły weekend NAJZUPEŁNIEJ wolny.

Już to powinno wydać mi się podejrzane. Ale nie -
zaczęłam kombinować.
Do lasu! Albo lepiej górę zdobyć! Rowery! Rolki! (Monstery już oficjalnie rozpoczęły sezon rolkarski, ale beze mnie, bo ostatnie dwa weekendy wdychałam kurz w salach wykładowych zamiast pierwszych powiewów wiosny).

I gdy w piątek wielce zadowolona wróciłam z pracy z wydrukiem drogi do puszczy, Monsterówna wydyszała, bo biegła całą drogę ze szkoły, że mam natychmiast zadzwonić do trenera, bo jutro testy i wyrzucą ją z reprezentacji, jak nie zaliczy.

Zabrzmiało złowieszczo, ale była to prawda. Sobota, hala AWF-u między 14 a 16 - wspaniałe godziny na testy sprawnościowe!

Że też ja się martwiłam o zagospodarowanie weekendu!

Hala mieści się niedaleko Cytadeli, więc męska frakcja monsterowa pojechała w stronę czołgów i samolotów, a żeńska wstrzymywała oddech w kolejce do kolejnych testów (drużyna wioślarska przed dziewczętami oraz całe stado innych sportowców o nieustalonych specjalizacjach).

Chłopaki zdążyły objechać Cytadelę wzdłuż i wszerz, opanować plac zabaw i zmoczyć skarpetki w stawku przy rozarium, a Monsterówna nadal wypełniała normy.

O dziwo, w niedzielę nie zaplanowano żadnego treningu...ale na majówkę na szczęście nie zdążyłam wpłacić zaliczki (wymarzyłam sobie agroturystykę u podnóża wielkiej góry), bo okazuje się, że mają zgrupowanie przed mistrzostwami.

Natomiast w przyszły weekend zawody taekwondo od samiutkiego rana i to w Mosinie, żebym czasem się nie łudziła, że się wyśpię.

- Znowu idziemy do teatru - westchnął Monsterino - konie są lepsze - dodał pozornie bez związku

- W głowach im się poprzewracało - pomyślałam sobie, ale głośno niczego nie powiedziałam, bo i po co. Prawdą jest, że dodatkowych imprez mają w przedszkolu tak dużo, że to już podpada pod grzech. Nieumiarkowania w konsumpcji kulturalno-oświatowej.

W pierwszy dzień wiosny na przykład dzieci mogły przejechać się na kucach (Monsterino zgłosił się jako ten doświadczony i przejechał się z panią po terenie nieoprowadzany na lonży). Oczywiście co miesiąc mają koncerty oraz przedstawienia i najważniejsze - regularne zajęcia z eksperymentów i robotyki, czego starsze Monsterinowi okropnie zazdroszczą.

Szkolniaki tyle atrakcji nie mają, ale bez przesady. To szkoła jest, a nie rozrywkownia. Oni to przynajmniej doceniają, jak już gdzieś wyjdą, bo im lekcje przecież przepadają.

To, że lekcje są różne, wiadomo, ale do tego, że sposób przekazania wiedzy jest kluczowy, właśnie dojrzała Monsterówna.

- Wolę niemiecki niż angielski, bo na niemieckim pani mamy zawsze różne projekty, a na angielskim to ciągle tylko książka i książka - podsumowuje Monsterówna

To, że pani z niemieckiego jest pasjonatką, świadczy także patronowanie niemieckiemu wydaniu szkolnej gazetki, więc rozumiem Monsterównę, jak najbardziej. Ciągłe uzupełniania zeszytu ćwiczeń JEST nudne.

Coś drgnęło także na konserwatywnej religii. Młodzież ma zaprezentować drogę krzyżową w formie pantomimy. Katechetka przydzieliła im stacje - Monsterówna ze swoją, stricte dziewczyńską grupą dostała pierwsze trzy i została Jezusem przez aklamację.

- Bo akurat w mojej grupie wszystkie dziewczyny mają włosy blond i to nie pasuje...

Zatem dźwigała dzisiaj do szkoły krzyż złożony z drzewców od flag, prześcieradło na udrapowianie szaty (dobrze, że jedno jakieś białe się uchowało w dobie frotowych z gumką), zmywalne pisaki w celu wymalowania korony cierniowej oraz zgrabny wiecheć witek na biczowanie.

Zapowiada się niezły fun.

A! Koniecznie muszę napisac, ze oficjalnie odgwizduję koniec zapaści czwartoklasowej. Monsterówna okrzepła, częściej się uśmiecha, pogodziła się z koniecznością przeznaczenia połowy wakacji na obozy sportowe i już nie siedzi godzinami nad książkami, co nie oznacza, że nie odrabia lekcji. Nauczyła się ogarniać cały szkolny kociokwik, co mnie bardzo cieszy. Myślę, że liczne szósteczki, które już pod koniec pierwszego półrocza zaczęły regularnie wpadać do dziennika przy jej nazwisku także się do poprawy humoru przyczyniły. Zobaczyła, że jej praca i starania są doceniane.

Zaczęła nawet na zimno kalkulować - tego zadania dodatkowego nie zrobię, bo tu już mam dużo ocen, na konkurs nie pójdę, bo nie mam ochoty - normalnie zarządza czasem!

A jak już coś zrobi, szczególnie plastycznego, to oczy mi się śmieją, bo jej to tak zgrabnie i pięknie wychodzi.

O, proszę, przykład:

wiosenny las-kolaż (praca z techniki, po sporym, znienawidzonym, opłakanych i okrzyczanym przez Monsterównę dziale o materiałach wszelakich i sposobach ich praktycznego wykorzystania).

Pnie z gałązek (drewno) czy muchomor z czerwonej zakrętki (plastik) to może nie odkrycie, ale widzicie to słońce z balona (guma)? I chmurki z folii bąbelkowej?

I ten wyraz twarzy, gdy oznajmiła, że zdążyła WSZYSTKO zrobić w szkole! Bezcenny.

Zdążyła!

A przecież nie zdążała. To jest niemałe osiągnięcie.

- Jestem bardzo, bardzo rozczarowany - oznajmił Monsterino - Theo very sad! BIG sad - dodał, gdyby ktoś jeszcze nie zrozumiał jego posępnego wyrazu twarzy

 Gdyż okropna matka nie zgodziła się na partyjkę Neuroshimy (której zresztą szczerze nie znosi, w przeciwieństwie do monsterchłopców), jako że wieczór rozkwitł w pełni i zdecydowanie nastąpił był czas na kąpiel.

Monstery starsze właśnie kontemplowały albumy ze swojej i monsterinowej najwcześniejszej młodości, to pewnie dlatego, że oczekują właśnie pierwszego (wreszcie!) kuzyna, więc jakoś tak wspomnieniowo się zrobiło. Z trudem, ociągając się niemożebnie, zdrapywały się z kanapy.

- Najlepiej by było, gdyby nam się teraz urodziły trojaczki - wypaliła Monsterówna - dwie dziewczynki (tu szeroki uśmiech rozświetlił jej twarz) i chłopiec. Wtedy byłoby po równo.

- Wystarczyłaby tylko jedna dziewczynka i byłoby po równo - skorygował bezwzględnie logiczny Monster - A ja myślę, że już nam wystarczy dzieci w tej rodzinie. Nie lubię małych dzieci - wrzeszczą, hałas robią... - powiedział ten, który nie jest zbyt cichym mieszkańcem Monsterowa

- Ja nie robiłem hałasu, gdy byłem malutkim dzidziusiem, prawda mamusiu? - wtrącił się Monsterino tonem Doskonałego Damianka

- Ty nie, ale Gaja strasznie wrzeszczała! - odparował momentalnie i przekonywująco Monster, jakby mając ten widok nadal przed oczami

- A ty niby skąd to wiesz? - oburzyła się Monsterówna - przecież ciebie wtedy w ogóle na świecie nie było!?

- Ale tak było, prawda, powiedz jej mamo? - odwołał się do wyższej instancji

Zwiałam do łazienki przed karcącym wzrokiem Pierworodnej.

Popłoch w przedszkolu od samego początku marca, w grupach sześciolatków przede wszystkim. Wiadomo, o co chodzi - dawać do szkoły czy nie dawać. Nie, wcale nie śmieję się z rozterek mam, pamiętam swoje, więc rozumiem je, choć czuję, że to już wiek minął, gdy Monsterównie szkoły szukałam.

I wtedy nie mogłam zrozumieć opanowania i dystansu do tematu pewnej mamy, wtedy szóstkowej, teraz ósemkowej, więc spokój ma jeszcze większy, że przecież najbliższa szkoła jest ok, bo pani jest ok, więc o co chodzi.

Teraz dojrzałam do dokładnie tego samego zdania. Pani to klucz. Pani to wódz, koń i wóz, sztandar oraz pieśń przewodnia. Jeśli narzekające na reformę mamy pytają mnie, "co robić", polecam nam naszą szkołę i panią Monstera (jeśli nie wydarzy się żaden kataklizm, to i Monsterina).  Jeśli im nie pasuje, to radzę zagadnąć pod ich wybraną szkołą mamy obecnych trzecioklasistów. Powiedzą prawdę, bo co im teraz zależy.

Organizacja szkoły jest ważna, jeśli dziecko ma w niej być na okrągło. Jednozmianowość, dobrze działająca świetlica to może nie mus, ale jaka wygoda i komfort dla dziecka!

A poziom? Czy twoja szkoła ma wysoki poziom - pytają matki. Zazwyczaj te, które dopiero pierwsze lub jedyne dziecko posyłają do szkoły.

Co właściwie oznacza poziom w przypadku edukacji podstawowej? Ten test z szóstej klasy, który rozwiązuje już nasza czwartoklasistka? Program jest wszędzie taki sam. Dziecko w tym wieku, jeśli będzie się chciało uczyć, to będzie dobre w każdej szkole. Tu jeszcze działa autorytet rodzicielski. O gimnazjum nie wypowiadam się na razie, to nas dopiero czeka - tam upatruję problemów z właściwie dobraną szkołą.

A co do dostępu do informacji, to od września z zazdrością patrzyłam na szczęściarzy - garstkę matek i ojców, którzy na basenie odstawiali dzieci na tor pierwszy, a potem przechodzili na swoje tory, by popływać. Ja też chciałam, ale według oficjalnej rozpiski nie było godzin dla publiczności w tym czasie. Gdy zapytałam o to w biurze, pani uświadomiła mi, że te tory rezerwuje się pół roku wcześniej, takie są popularne. No to się wpisałam na tę rezerwę nie mając specjalnej nadziei na wskoczenie do wody.

A jednak pływam. Wykorzystałam chyba problemy z płynnością jednego z klientów, bo nie opłacił na czas karnetu.

I teraz sobie śmigamy z Monsterinem jednocześnie, machając do siebie od czasu do czasu. Czad! Samej ciężko byłoby znaleźć czas, by się na basen wyrwać.

Ale skąd ja miałam o tym wszystkim wcześniej wiedzieć. Dlatego też szukam, niucham i zbieram wszelkie plotki, newsy i opinie na temat gimnazjów poznańskich, takich w najbliższym sąsiedztwie i może troszkę dalszym, co by, gdy czas nadejdzie, a będzie to szybciej, niż się spodziewamy, mieć choć trochę poczucia bycia dobrze poinfomowaną.

I oczywiście bardzo proszę o Wasze przemyślenia w tym temacie.

Nasz dziewięciolatek to ninja: inteligentny, sprytny i bardzo szybki. Wojownik silny oraz waleczny, choć mizernej postury (ale jeszcze nie spadł z siatki centylowej). Never underestimate the power of Monster! - może być ostrzeżeniem dla jego oponentów, jeśli jacyś się jeszcze uchowali...

Dzięwięciolatek ma różne fazy - od hurraoptymizmu i przytulactwa totalnego do pełnej niezależności i emocjonalnego wyobcowania (niczym mnich tybetański w stanie skupienia). I w tym przeciwległych fazach może budzić skrajne odczucia w otoczeniu;) A ile jeszcze potrafi być stanów pośrednich!

Synu Pędziwiatrze, wiem, że nie ma ani sensu, ani sposobu, by Cię zatrzymać, więc życzę Ci samych szczęśliwych lądowań!

- Czy myślisz, że muszę nauczyć się tych wszystkich nazw? - powątpiewa Monsterówna

Ma na myśli praludzi: austalopitek, neardentalczyk, homo sapiens, pryszcz.

- Oczywiście, że tak - mówię oficjalnie

Jakoś (i całe szczęście) nie marudzi zupełnie, gdy chodzi o naukę nowych słówek z angielskiego czy niemieckiego, ale widocznie historia zaczęła za bardzo język polski przypominać, bo gdy było oznaczanie czasu liczbami rzymskimi, to nie narzekała.

Monsterówna jednym okiem rozwiązuje kolejne zadania z ułamków, a drugim zerka pożądliwie w stronę rozłożonej gry Osadnicy z Catanu, która od ferii jest monsterhitem, nawet dla Monsterina, który całkiem sprawnie nadąża, choć gra jest niby dla dziesięciolatków i powyżej.

A tu jeszcze tyle lekcji do odrobienia.

I nawet Monsterówna biedna nie może się pożalić, bo i ja się uczę, choć nie muszę, tylko chcę (powiedzmy). Tego Monsterówna nie może pojąć. Nie rozumie także entuzjazmu Monsterina, który chętnie ćwiczy świeżo nabytą umiejętność dodawania i odejmowania w pamięci. Przy wyższych cyfrach, bo tak do 11-12 mniej więcej obejmuje, pomaga sobie palcami, ale jest bardzo z siebie dumny. Że jeszcze nie chodzi do szkoły, a już wie, co to jest plus i minus.

Natomiast Monster ma najwidoczniej biomet bardzo korzystny, gdyż zaczął tydzień dwoma szóstkami, w tym za wypracowanie o feriach, zatem jodłuje ogłaszając, że to jego najlepszy tydzień (świata? życia?) jest (sobotnia imprezka na okoliczność jubileuszu wpisuje się zatem idealnie).

- Wiesz, kto stworzył miasto Poznań? - pyta Monsterino i nie czekając na ruszenie moich zwojów mózgowych, podpowiada:

- Nie Czech i nie Rus!

- Lech! - odgaduję

- Niech zwycięża Lech - KOLEJORZ - wrzeszczy Monster

- TO NIE CHODZI O TO!!!!! - odwrzaskuje Monsterino

Wyjątkowo nie dochodzi do rękoczynów. Co ci dziadkowie zrobili z chłopakami??? Bardzo dziwne, ale nie zapeszam, niech chwila trwa.

Gra w osadników ma tę wadę, że rozgrywka trwa ponad godzinę, a że monsterrodzice dopiero się wdrażają i o dziwo czytają instrukcję obsługi nie wierząc w każdą regułę, którą wypowiada Monster (co za brak wiary we własne dziecko!), to nasze pierwsze rozgrywki kończą się w porze kąpieli.

Przewiduję kłopoty.

Nic z tego - Monstery karnie odliczają do trzech i idą do łazienki. Mało tego! Na moją sugestię, by tak już zawsze było, Monsterówna rozrysowuje tygodniową tabelkę z kolejnością wieczornych ablucji z uwzględnieniem abberacji w stylu środowego wypadnięcia Monsterina, bo kąpie się już na basenie, a także planu zajęć wieczornych - czyli Monster w czwartek jest ostatni, bo i tak nikt później od niego do domu w czwartki nie wraca.

Bardzo to wszystko podejrzane, że tak nam się to drugie półrocze gładko układa.

Ale przecież miałam nie zapeszać.

- Czy ty WIDZISZ, mamo, jaki odgłos wydaje mój rower na lodzie? - krzyczy Monsterino spod kominiarki

- Słyszę! - odkrzykuję zza szalika

Pędzimy przez nieużytki (Urząd Miasta wystawił na sprzedaż - ktoś chętny?) - Monsterino jeszcze dwa dni temu kruszył lód swoim przejazdem, po dwóch dniach ekstremalnych mrozów lód się nie daje.

- Słyszałaś, jak ZABRZĘCZAŁO?! - emocjonuje się, gdy opony ślizgają się na tafli

- A teraz powtórzymy wiadomości! - ogłasza i zgrabnie - jak na odzianie w puchową kurtkę i podwójnej grubości spodnie - zeskakuje z roweru.

- Jaka to warstwa? - podsuwa mi ukruszony kawał lodu pod nos. Wzdrygam się, ale JESZCZE nie z zimna. Na razie z braku pomysłu

- Wierzchnia? - ryzykuję

- Górna! - koryguje Monsterino pokazując dezaprobatę całą swą postawą - przecież ci mówiłem, wczoraj - taka z tym śniegiem na górze, z kuleczkami..

Taak. Wczoraj strzelił mi wykład o budowie lodu, a ja dzisiaj prezentuję początki Alzheimera.

- A ta gładziutka warstwa w środku? - daje mi kolejną szansę

- Środkowa? - pytam z pewną taką nieśmiałością

- Dobrze - zgadza się Monsterino, a ja oddycham z ulgą, nie lubię przyznawać się, że czasem nie nadążam za jego teoriami - a ta nierówna po bokach? - wskazuje na chropowate brzegi

- Boczna? - próbuję szczęścia

- Musisz jeszcze poćwiczyć! - sugeruje Monsterino.

Z ust mi to wyjął.

Miałam napisać dzisiaj o tym, jak to Monsterino dzielnie pogodził się z porażką, znaczy z czwartym miejscem na zawodach pływackich.

Jak to sobie wytłumaczył, że będzie ćwiczył szybkość i że w czerwcu, na kolejnych zawodach, na pewno zajmie miejsce na podium (srebrego medalu brakuje mu do kolekcji, więc takie sobie zaplanował), a tu nieoczekiwanie, wczoraj przed zajęciami, podchodzi do niego trener, gratuluje, przeprasza, że sędziowie mieli zamieszanie z wynikami i że Monsterino koniec końców osiągnął trzeci wynik.

Musielibyście widzieć monsterinową minę w tym momencie. Kwintesencja szczęścia! Brązowy medal zaraz oddał, bo wyjątkowo nie mógł z nim pływać, ale potem już go nie zdejmował (do snu ledwie, ledwie dał sobie wyrwać).

A ja akurat nie miałam ze sobą aparatu...